Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, δυο πολιτικοί αρχηγοί, ένα γκολ οφ σαιντ, μια κούπα κι ένας τενεκές

Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, δυο πολιτικοί αρχηγοί, ένα γκολ οφ σαιντ, μια κούπα κι ένας τενεκές.

Αυτή είναι η επικαιρότητα της χώρας. Πολίτες στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης, κυβέρνηση σε νάρκωση, ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου.

Προκάλεσαν σύγχυση ακόμη και στους φανατικούς οπαδούς.

Νεοδημοκράτες ΠΑΟΚτσήδες να βρίζουν Μητσοτάκη και ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ μη ΠΑΟΚτσήδες να βρίζουν Τσίπρα.

Να είσαι ΠΑΟΚτσής και να θέλεις να πανηγυρίσεις την κούπα και να σκέφτεσαι ότι ο Ιβάν αποκάλεσε «Πούτιν» τον Τσίπρα και να σου κόβεται η χαρά.

Η μόνη αλήθεια είναι πως το ποδόσφαιρο όχι τυχαία έχει χαρακτηριστεί «όπιο του λαού». Το χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν τα καθεστώτα για να αποκοιμίζουν και να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη.

Όχι ότι θα καταφέρουν να μας βγάλουν από το μυαλό τα προβλήματά μας.

Και μην θυμώσετε με τη φράση «καθεστώτα».

Ο Τσε Γκεβάρα φρονούσε ότι το ποδόσφαιρο «δεν είναι ένα απλό παιχνίδι, αλλά ένα όπλο της επανάστασης», ενώ ο διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ποδοσφαιριστής της ομάδας Καζάρσα στην περιοχή του Φρίουλι, έγραψε πως «το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας.

Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία… Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο… Το ποδόσφαιρο είναι ένα σύστημα σημείων, μια γλώσσα…».

Ο Αλμπέρ Καμύ συνήθιζε να λέει πως «έχοντας δοκιμάσει αμέτρητες εμπειρίες, μπορώ να πω με σιγουριά ότι όσα ξέρω σχετικά με την ανθρώπινη ηθική τα οφείλω στο ποδόσφαιρο».

Στους θαυμαστές του ποδοσφαίρου θα πρέπει επίσης να συμπεριληφθούν, μεταξύ δεκάδων άλλων, οι Λεονάρντο ντα Βίντσι, Νικολό Μακιαβέλι, Αντόνιο Γκράμσι, Άλμπερτ Αϊνστάιν, Πάμπλο Νερούδα, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Ζαν Ζενέ, Χένρι Μουρ, Νέλσον Μαντέλα.

Περνώντας στην απέναντι πλευρά, βρίσκουμε τον αντίλογο από όσους διατείνονται ότι το ποδόσφαιρο αποτελεί "όπιο του λαού", πως είναι θέαμα που απευθύνεται στις πλατιές λαϊκές μάζες. ΟιΡούντγιαρντ Κίπλινγκ και Τζορτζ Όργουελ το απεχθάνονταν, με τον δεύτερο να υποστηρίζει ότι είναι μια υπόθεση που υποβαθμίζει το κύρος της βρετανικής ηθικής.

Στον Αργεντινό ποιητή Χόρχε Λουίς Μπόρχες αποδίδεται η φράση «το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές γιατί η ηλιθιότητα είναι δημοφιλής». Όπως επισημαίνει ο ποιητής και καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νάσος Βαγενάς, στο βιβλίο του "Σημειώσεις από το τέλος του αιώνα", «... ορισμένοι εκπρόσωποι της Σχολής της Φραγκφούρτης αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο ως μικρόκοσμο της καπιταλιστικής κοινωνίας, ενώ οι διανοητές του κύκλου του Αλτουσέρ το θεωρούν έναν από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.

Εξίσου αφελείς είναι και κάποιες εγνωσμένης ελαφρότητος απόψεις του Ρολάν Μπαρτ...».

«Το DNA του φιλάθλου υπάρχει σε όλους, άρα ούτε οι άνθρωποι του πνεύματος μπορούν να εξαιρεθούν.

Πιστεύω δε ότι τα συναισθήματα του οπαδού είναι τα καθαρότερα που μπορούν να υπάρξουν, αφού ούτε οι θρησκευόμενοι, ούτε οι ερωτευμένοι, ούτε -φυσικά- οι οπαδοί των πολιτικών κομμάτων, έχουν τόσο άδολα, καθαρά και αμόλυντα συναισθήματα» εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ. «Τα παιδιά που ουρλιάζουν στα κάγκελα δεν υποκρίνονται,αλλά εκφράζουν αυτό που είναι ή αυτό που θα ήθελαν να είναι. Στην έντονη αγάπη για μια ομάδα, ακόμα και στο χουλιγκανισμό, δεν υφίστανται γκρίζες ζώνες.

Όπως καταλάβατε …δεν είχα όρεξη σήμερα.