Πού είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια που έτρεχαν οι Συριζαίοι κι έκλειναν τα γραφεία του Κουκοδήμου, του Κωνσταντόπουλου και των άλλων παιδιών, επειδή ψήφιζαν τα μνημόνια; Πού είναι τα χρόνια που οι επίσημοι δεν μπορούσαν να βγουν στην παρέλαση ούτε να πάνε σε ταβερνάκι, γιατί τους γιαούρτωναν ως υπόπτους για εθνική προδοσία;
***
Και τώρα, τι ; Δεν άνοιξε ούτε μύτη, αν εξαιρέσουμε κανένα γιαούρτωμα με χαμηλά λιπαρά κι αυτό εκπορευόμενο από το υπόλοιπον της αριστεράς που αρνήθηκε τιμές και μεγαλεία.
***
Αυτή η ανοχή με ανησυχεί! Πρώτα- πρώτα, γιατί τους καθησυχάζει και νομίζουν ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους. Μη παραξενευτείτε αν τους δείτε να αποκαλούν εαυτούς εθνικούς σωτήρες, γιατί είμαστε ακόμη ζωντανοί.
***
Γενική αδράνεια. Πού είναι εκείνο το καυστικό Λαζο-χαζοπούλειο χιούμορ που τσάκιζε πρόσωπα και καταστάσεις, οι πνευματικοί του τόπου και οι δημιουργοί; Όταν τρώνε δεν μιλάνε. Ισχύει;
***
Μας έλειψαν ακόμη και οι καλοντυμένες του Κολωνακίου με τις διαδηλώσεις της κατσαρόλας καθώς και οι πάσης φύσεως εθνικές συνάξεις περί πίστεως, πατρίδας και οικογένειας.
***
Ένας αχταρμάς έγιναν όλα, μια υπνωτισμένη άμορφη μάζα που κατευθύνεται άβουλα από το θαύμα της ηλεκτρονικής πληροφόρησης που εκφυλίζει τον ανθρώπινο εγκέφαλο.
***
Ένας συμβιβασμένος ανθρωπάκος είναι το νέο μοντέλο της Δημοκρατικής Ευρώπης που καθημερινά παραιτείται από ιδέες και αξίες αρκούμενος σ’ένα δυσεύρετο «επιούσιον» και επαναπαυόμενος στο μη χείρον βέλτιστον.
***
Και πού θα πάει αυτό; Η στιγμή και οι καταστάσεις αποδείχτηκε ιστορικά ότι γεννούν τους μεγάλους ηγέτες. Το κενό στην Ευρώπη είναι μεγάλο αλλά η στιγμή ήρθε. Ζητείται ηγέτης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου