Η Παγκόσμια Ημέρα Χιτζαμπ (World Hijab Day) καθιερώθηκε με πρωτοβουλία μιας μουσουλμάνας νεοϋρκέζας, ονόματι Νάζμα Χαν και γιορτάζεται κάθε χρόνο, από το 2013, την 1η Φεβρουαρίου, με σκοπό να ενθαρρύνει όλες τις γυναίκες του κόσμου, ανεξαρτήτως θρησκείας, να φορέσουν έστω και για μία μέρα το χιτζάμπ (το κεφαλομάντηλο που φορούν οι μουσουλμάνες και καλύπτει κεφάλι και λαιμό) και να βιώσουν τη σχετική εμπειρία.
Σύμφωνα με τους διοργανωτές της, η Παγκόσμια Ημέρα Χιτζαμπ γιορτάζεται σε 140 χώρες του κόσμου, όχι χωρίς αντιδράσεις και εκ των έσω. Η μουσουλμάνα ακτιβίστρια Άσρα Νομανί υποστηρίζει ότι η κίνηση αυτή διασπείρει την ιδεολογία του πολιτικού Ισλάμ, ενώ η ομοϊδεάτισσά της Ματζίντ Ναουάζ κατηγορεί τους διοργανωτές της ότι χρηματοδοτούνται από ισλαμικούς κύκλους, που θέλουν να κυριαρχήσουν στις σύγχρονες μουσουλμανικές κοινωνίες.
Παγκόσμια μέρα χιτζάμπ, ένα έξυπνο μαρκετινίστικο κόλπο να προωθηθεί στη δύση ένα από τα σύμβολα της καταπίεσης της γυναίκας στο Ισλάμ. Πρόκειται για μια επίκληση στη πολιτική ορθότητα των δυτικών φιλελεύθερων που νιώθουν την ανάγκη να αποδεχθούν ο,τιδήποτε τους πλασάρεται διότι αν δεν το κάνουν θα θεωρηθούν ρατσιστές.Πάνω σε αυτή ακριβώς την αδυναμία της δύσης και τις τύψεις που έχει για αυτά που συμβαίνουν σε λιγότερο ανεπτυγμένες μουσουλμανικές χώρες, πατάει η πρωτοβουλία αυτή που ζητά από τις δυτικές γυναίκες να φορέσουν μαντίλα, χιτζάμπ, για μια μέρα, ώστε να καταλάβουν γιατί τη φορούν οι μουσουλμάνες.
Μη παρεξηγηθώ. Αν κάποια γυναίκα θέλει να τη φορέσει πιστεύω πως θα πρέπει να τη φορέσει. Αυτό που δεν υποστηρίζω όμως είναι το ότι σε πολλές χώρες οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να τη φορέσουν. Επίσης δεν υποστηρίζω τη κοινωνική πίεση που ασκείται σε γυναίκες στη δύση, από τις οικογένειές τους, τα τζαμιά και τους μουλάδες να καλύπτουν το κεφάλι τους.
Το χιτζάμπ φοριέται από τις γυναίκες ώστε να τις προστατεύσει από τη λαγνεία των ανδρών, μια κατάσταση που το Ισλάμ προσπαθεί να διορθώσει όχι αλλάζοντας τη συμπεριφορά των ανδρών, αλλά κρύβοντας τις γυναίκες από τα μάτια τους.
Το να γιορτάζει την ημέρα του χιτζάμπ είναι σαν να γιορτάζεις τη σκλαβιά των γυναικών.
Μας ζητάει να υπερασπίσουμε το δικαίωμα μιας γυναίκας να καλυφθεί, αλλά τι γίνεται με το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην καλυφθεί;
Ναι, να ενημερωθούμε για το χιτζάμπ, αλλά τι γίνεται στις χώρες όπου μια γυναίκα μπορεί να δεχθεί επίθεση αν δεν είναι καλυμμένη;
Η σεμνότητα βέβαια έχει μπει στο Ισλάμ σαν προϋπόθεση για τη γυναίκα από τους άντρες. Αυτές να είναι σεμνές και να μη προκαλούν τους αδύναμους άντρες.
Ξέρω βέβαια το αντεπιχείρημα στα παραπάνω που γράφω: είναι επιλογή των γυναικών και πρέπει να το σεβαστούμε.
Η πραγματικότητα βέβαια βάζει ταφόπλακα σε αυτό το επιχείρημα καθώς πριν 40 χρόνια, πριν το Ισλάμ κάτσει πάνω στο Ιράν και το Αφγανιστάν, οι γυναίκες επέλεγαν να ΜΗ φορούν χιτζάμπ.
Ξεκάθαρα λοιπόν η ιστορία μας δείχνει πως οι γυναίκες, όταν είναι ελεύθερες να επιλέξουν, διαλέγουν άλλα από αυτά που επιτάσσει το Ισλάμ.
Οπότε μη κοροϊδευόμαστε. Η παγκόσμια ημέρα του χιτζάμπ δεν είναι μια γιορτή απελευθέρωσης της γυναίκας του Ισλάμ, αλλά μια προσπάθεια νομιμοποίησης στη δύση της καταπίεσης των γυναικών.
Όπως δείχνουν οι στατιστικές και η ιστορία, όπου οι ισλαμιστές αυξάνονται σε μια κοινωνία πάνω από ένα ποσοστό, αρχίζουν να διεκδικούν να προσαρμοστεί η κοινωνία στα δικά τους δεδομένα και αρνούνται το αντίστροφο.
Ζούμε σε επικίνδυνες εποχές και μας οδηγεί η πολιτική ορθότητα απ’ ευθείας στην αγκαλιά του προβλήματος.
Μη παρεξηγηθώ. Αν κάποια γυναίκα θέλει να τη φορέσει πιστεύω πως θα πρέπει να τη φορέσει. Αυτό που δεν υποστηρίζω όμως είναι το ότι σε πολλές χώρες οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να τη φορέσουν. Επίσης δεν υποστηρίζω τη κοινωνική πίεση που ασκείται σε γυναίκες στη δύση, από τις οικογένειές τους, τα τζαμιά και τους μουλάδες να καλύπτουν το κεφάλι τους.
Το χιτζάμπ φοριέται από τις γυναίκες ώστε να τις προστατεύσει από τη λαγνεία των ανδρών, μια κατάσταση που το Ισλάμ προσπαθεί να διορθώσει όχι αλλάζοντας τη συμπεριφορά των ανδρών, αλλά κρύβοντας τις γυναίκες από τα μάτια τους.
Το να γιορτάζει την ημέρα του χιτζάμπ είναι σαν να γιορτάζεις τη σκλαβιά των γυναικών.
Μας ζητάει να υπερασπίσουμε το δικαίωμα μιας γυναίκας να καλυφθεί, αλλά τι γίνεται με το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην καλυφθεί;
Ναι, να ενημερωθούμε για το χιτζάμπ, αλλά τι γίνεται στις χώρες όπου μια γυναίκα μπορεί να δεχθεί επίθεση αν δεν είναι καλυμμένη;
Η σεμνότητα βέβαια έχει μπει στο Ισλάμ σαν προϋπόθεση για τη γυναίκα από τους άντρες. Αυτές να είναι σεμνές και να μη προκαλούν τους αδύναμους άντρες.
Ξέρω βέβαια το αντεπιχείρημα στα παραπάνω που γράφω: είναι επιλογή των γυναικών και πρέπει να το σεβαστούμε.
Η πραγματικότητα βέβαια βάζει ταφόπλακα σε αυτό το επιχείρημα καθώς πριν 40 χρόνια, πριν το Ισλάμ κάτσει πάνω στο Ιράν και το Αφγανιστάν, οι γυναίκες επέλεγαν να ΜΗ φορούν χιτζάμπ.
Ξεκάθαρα λοιπόν η ιστορία μας δείχνει πως οι γυναίκες, όταν είναι ελεύθερες να επιλέξουν, διαλέγουν άλλα από αυτά που επιτάσσει το Ισλάμ.
Οπότε μη κοροϊδευόμαστε. Η παγκόσμια ημέρα του χιτζάμπ δεν είναι μια γιορτή απελευθέρωσης της γυναίκας του Ισλάμ, αλλά μια προσπάθεια νομιμοποίησης στη δύση της καταπίεσης των γυναικών.
Όπως δείχνουν οι στατιστικές και η ιστορία, όπου οι ισλαμιστές αυξάνονται σε μια κοινωνία πάνω από ένα ποσοστό, αρχίζουν να διεκδικούν να προσαρμοστεί η κοινωνία στα δικά τους δεδομένα και αρνούνται το αντίστροφο.
Ζούμε σε επικίνδυνες εποχές και μας οδηγεί η πολιτική ορθότητα απ’ ευθείας στην αγκαλιά του προβλήματος.
giortazei.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου