Βιβλιοπαρουσίαση: "Άκου, Ανθρωπάκο!"

Καλησπέρα φίλοι μου,

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που διάβασα το βιβλίο αλλά ήθελα να προσέξω ιδιαίτερα τι θα γράψω για αυτό. Να σημειωθεί πως στο οπισθόφυλλο αναγράφεται το εξής: «Διαχρονικά έργα σημαντικών συγγραφέων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της κριτικής σκέψης.» και ειλικρινά ισχύει. Όμως αυτό θα το αναλύσουμε στη συνέχεια.

Η σύντομη περιγραφή από τον πρόλογο του Άρη Δημοκίδη:

«Ο μεγάλος άνθρωπος ξέρει πότε και με ποιον τρόπο είναι μικρός.
Ο Ανθρωπάκος δεν γνωρίζει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει».

Δυστυχώς ποτέ δεν βγήκε εκτός μόδας το Άκου, Ανθρωπάκο! –όπως δεν υπήρξε ποτέ ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων–, κι ας γράφτηκε με αφορμή την έλευση ενός κύματος φασισμού που όμοιό του δεν ξαναζήσαμε έκτοτε.

Το βιβλίο παραμένει επίκαιρο σήμερα, που η χώρα μας βιώνει μια παρόμοια, στα πρώτα της στάδια, επέλαση ενός ναζιστικού μορφώματος• μπορεί να μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή των Ελλήνων αναγνωστών, ειδικά σε εκείνους που παρατηρούν τη γιγάντωση της Χρυσής Αυγής με απάθεια, χωρίς καν να διανοούνται να αντιδράσουν.

Ο Ράιχ μοιάζει να το έγραψε (και) για εμάς.

«Αυτό που δε μπορούσα ποτέ να καταλάβω ήταν γιατί, κάθε φορά που καταφέρνεις πολεμώντας να βγεις από το βούρκο, βυθιζόσουν σε έναν άλλο χειρότερο. Τότε, αργά και προσεκτικά, ανακάλυψα τι είναι αυτό που σε καθιστά σκλάβο: ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΡΙΧΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ.»

Αρχικά, το βιβλίο έχει τέλεια εικονογράφηση, απλή αλλά όμορφη. Αν θα ήταν κινούμενο σχέδιο θα ήταν ένας γίγαντας με ένα μυρμήγκι και το τελευταίο υπερυψωμένο θα του «τα έψελνε» ασταμάτητα. Υπερβολικό; Μπορεί…

«Θες να αντικρίζεις τη μεγάλη αιώνια ελπίδα μονάχα στον καθρέφτη, όπου δε μπορείς να την αρπάξεις. Ωστόσο, μόνο η αλήθεια που βρίσκεται στα χέρια σου θα σε κάνει κυρίαρχο αυτού του κόσμου.»

Ξεκίνησα το βιβλίο, όντας βέβαιη ότι ΔΕΝ είμαι Ανθρωπάκος. Στην πορεία όμως ο Ράιχ με έβαλε σε σκέψεις (το οπισθόφυλλο σε προετοιμάζει γι’ αυτές). Κάθε Ανθρωπάκος αρνείται ότι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Διαπίστωσα λοιπόν ότι ναι, έχω χαρακτηριστικά Ανθρωπάκου. Δεν έκανα σαπούνια τους Εβραίους αλλά είμαι δειλή και φοβάμαι τη ζωή, αυτό είναι αλήθεια. Με προβλημάτισε, ίσως και από δική μου άγνοια σχετικά με το ιστορικό του ίδιου του Ράιχ, διότι κατάλαβα από την εισαγωγή ότι ήταν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα με ακόμα πιο ιδιαίτερες απόψεις για την εποχή του. Αναρωτιέμαι, ο ίδιος ήταν Ανθρωπάκος; Εγώ πάντως τον φαντάζομαι σαν το υπερυψωμένο μυρμήγκι. Αξίζει να το διαβάσετε και πιστεύω ότι είναι από τα βιβλία που όσο μεγαλώνεις τα κατανοείς καλύτερα (σε αυτή την κατηγορία έχω και τη Μεταμόρφωση και τον Αναρχικό Τραπεζίτη). Αν το έχετε διαβάσει, περιμένω σχόλια σας!

Κλείνω με ένα ακόμα αγαπημένο μου αποσπάσμα. Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

«Είσαι ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ, Ανθρωπάκο, όταν δεν είσαι μικρός. Η σπουδαιότητα σου, Ανθρωπάκο, είναι η μοναδική ελπίδα που έχει απομείνει. Είσαι σπουδαίος όταν εξασκείς το επάγγελμα σου με φροντίδα, όταν χαίρεσαι να ασχολείσαι με τη χαρακτική, το χτίσιμο, τη ζωγραφική, τη διακόσμηση και το ράψιμο, όταν απολαμβάνεις το γαλανό ουρανό και τα ελάφια και τη δροσιά, τη μουσική και το χορό, το μεγάλωμα των παιδιών σου και το όμορφο κορμί του άντρα σου ή της γυναίκας σου, όταν επισκέπτεσαι το πλανητάριο για να μάθεις να κατανοείς το σύμπαν, όταν πηγαίνεις στη βιβλιοθήκη για να διαβάσεις τις απόψεις άλλων ανδρών και γυναικών για τη ζωή».

Σέβη!