Βιβλιοπαρουσίαση: "Ιστορία χωρίς όνομα"

Συγγραφέας: Στέφανος Δάνδολος

Τίτλος: Ιστορία χωρίς όνομα

Εκδότης: Εκδόσεις Ψυχογιός

Τιμή: 13.95€

Θα το βρείτε ΕΔΩ

Καλησπέρα φίλοι μου!

Πιστεύω ότι έχω τόσα πολλά να πω γι’ αυτό το βιβλίο που στο τέλος θα μείνω ανικανοποίητη με τα όσα γράψω. Είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει για το 2018 και είμαι 99% σίγουρη πως δε θα βρεθεί κάτι αντίστοιχο μέσα στη χρονιά.

Παρακάτω θα σας αναφέρω τις πληροφορίες του οπισθόφυλλου και στη συνέχεια τη δική μου κριτική!

«Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα. 

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε. 

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας. 

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.»

Αρχικά να αναφέρω πως πρώτη φορά καταφέρνω να ελέγξω το ρυθμό στο διάβασμα μου, ώστε να είναι αργό και να απολαύσω μέχρι το τέλος το βιβλίο. Είχα την ανάγκη να το πάω αργά. Να αφήσω το μυαλό μου να μπει για τα καλά μέσα στη ζωή τους, να προσπαθήσω να αφουγκραστώ κάθε κρυφή της σκέψη, κάθε προβληματισμό.

Το να φτάσει μια γυναίκα στο σημείο να διαλέξει τα παιδιά της ή τον έρωτα-αγάπη της είναι πολύ οδυνηρό. Βίωσα τα πισωγυρίσματα της, τις τύψεις της, τα δάκρυα της. Πρέπει να πονάει πολύ η ευτυχία όταν δε βρίσκονται σε αυτή άτομα που αγαπάς, ειδικά τα παιδιά σου. Πρέπει οι τύψεις να είναι φοβερές όταν η δική σου ευτυχία δεν συμβαδίζει με τη δική τους. Παρόλα αυτά πιστεύω πως λόγω των συνθηκών της εποχής, πολλές γυναίκες αισθάνθηκαν έτσι, απλά ποτέ καμία δεν το ομολόγησε.

Λοιπόν, τα πρέπει δεν επέτρεψαν στην Πηνελόπη να ζήσει τον έρωτα της με τον Ίωνα. Τουλάχιστον έζησε λίγες μέρες με την ψευδαίσθηση πως η κοινή τους ζωή θα γίνει πραγματικότητα. Κάτι που με έβαλε σε σκέψεις ήταν ότι ενώ αποφάσισε να μείνει με την οικογένεια της, προσπάθησε πάρα πολλές φορές να αυτοκτονήσει. Και αναρωτιέμαι, ΓΙΑΤΙ; Η αυτοκτονία θα στενοχωρούσε λιγότερο τις κόρες της από το να ζήσει τον έρωτα της; Αυτό δε μπόρεσα να το καταλάβω…

Επίσης, το σκηνικό του θανάτου του Ίωνα με προβλημάτισε. Το γεγονός ότι ο πατέρας της ήταν παρών και η ίδια τον θεωρούσε υπεύθυνο για την κατάληξη. Νομίζω ότι απλά έβγαλε το παράπονο που κρατούσε μέσα της, ‘πάνω’ του. Δεν πιστεύω ότι ο ίδιος θα μπορούσε να αλλάξει το τρομερό αυτό τέλος. Ο Ίωνας ήταν αντιβενιζελικός και το πλήρωσε. Πόσο ηλίθιοι γινόμαστε οι άνθρωποι όταν φανατιζόμαστε;

Τέλος, θα ήθελα να σχολιάσω τα συναισθήματα της Πηνελόπης και του Στέφανου (συζύγου της). Αυτοί οι άνθρωποι αγαπήθηκαν, μην αφήσετε τον έρωτα της για τον Ίωνα να σας μπερδέψει. Αγαπήθηκαν αληθινά και βαθιά…σαν οικογένεια! Σαν αδέρφια, σαν φίλοι αλλά όχι σαν σύζυγοι…σαν ερωτευμένοι. Το τελευταίο της σημείωμα με δυσαρέστησε η αλήθεια είναι, βέβαια κι εγώ τι περίμενα; Στο σημείωμα αυτοκτονίας να δώσει εξηγήσεις; Το πιο περίεργο αίσθημα όμως από όλα ήταν όταν ήρθε ο γιατρός και ήταν ζωντανή, ο φόβος ότι θα επιβιώσει. Γιατί να φοβάμαι; Γιατί να θέλω να πεθάνει; Γιατί για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι βρήκε τον Ίωνα και ένιωθα πως είχε αργήσει χρόνια!

Αυτά τα λίγα ήθελα να σας πω (θα μπορούσα να γράψω κι άλλα αλλά τότε δε θα έχει νόημα). Ειλικρινά αυτό το βιβλίο θα ήθελα να το χαρίσω σε όλους, τόσο πολύ μου άρεσε! Αξίζει! Μέχρι το επόμενο άρθρο, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς.

Σέβη!