Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν να διαβάζουν, κρίνουν αυτούς που γράφουν.

Γράφει η Κατερίνα Τσαλού 

Κυριακή βράδυ και σερφάροντας στο διαδίκτυο και ειδικότερα στο fb πέφτω πάνω σε οργισμένο ποστ Κατερινιώτη που δηλώνει προβληματισμένος επειδή οι εφημερίδες δεν έκαναν έρευνα για τα αίτια του τραγικού θανατηφόρου ατυχήματος που κόστισε τη ζωή σε ένα νέο παιδί από την Σφενδάμη.

Μάλιστα φροντίζει να αφήσει αιχμές για το ρόλο του τοπικού τύπου, την ποιότητα των εφημερίδων.  Ακολούθησαν απαξιωτικά σχόλια περί φυλλάδων, περί ταϊσμένων και άλλα ενδιαφέροντα.

Εκνευρίστηκα. Για έναν λόγο. Γιατί στη διάρκεια της κρίσης που χτύπησε τη χώρα, έκλεισαν δυο καθημερινές εφημερίδες και δημοσιογράφοι έχασαν τη δουλειά τους. Όσοι απέμειναν παλεύουν καθημερινά με συνεργασίες και μερική απασχόληση να επιβιώσουν.

Όταν διαβάζεις λοιπόν τόσο απαξιωτικά σχόλια γνωρίζοντας τη μεγάλη προσπάθεια και τον αγώνα που έδινες για πολλά χρόνια, σε πιάνει κυριολεκτικά τρέλα.

Γνωρίζοντας ότι αυτοί που σε λοιδορούν και απαξιώνουν ήταν εκείνοι που σε καλούσαν σε συνεντεύξεις, εκδηλώσεις –ανούσιες πολλές φορές-και έτρεχες απογεύματα, βράδια, Σαββατοκύριακα, αργίες, γιορτές να τις καλύψεις, σε πιάνει ακόμη μεγαλύτερη τρέλα.

Όταν όλοι αυτοί παρακαλάνε για μια φώτο σε εφημερίδες και σου χτυπούν την πλάτη για να γράψεις ένα καλό σχόλιο τρελαίνεσαι ακόμη παραπάνω.

Δεν λέω ότι είμαστε οι καλύτεροι δημοσιογράφοι, δεν είμαστε καν μάχιμοι αυτά τα χρόνια, αν θέλετε να κάνω την αυτοκριτική αλλά οι λόγοι δεν είναι αυτοί που υπονοούν. Δεν μας ταΐζουν. Απλά μας απαξιώνουν.

Δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι να τρέχουν να κάνουν τις έρευνες που θέλετε, γιατί απλά δεν υπάρχουν μέσα ενημέρωσης να τους πληρώσουν.

Δεν υπάρχουν μέσα ενημέρωσης ισχυρά που να παίζουν το ρόλο που πάλι εσείς υπονοείτε.

Και ξέρετε γιατί δεν υπάρχουν; Γιατί εσείς και άλλοι τόσοι δεν στήριξαν τις εφημερίδες της Κατερίνης ούτε με μια συνδρομή.

Όχι όλοι. Υπήρξαν αρκετοί που προσπάθησαν. Οργανισμοί, ιδιωτικές επιχειρήσεις μέσω διαφημίσεων.

Όμως δυστυχώς δεν ήταν αρκετοί.

Και φτάσαμε σήμερα εδώ που φτάσαμε. Και η οργή είναι μεγάλη ακριβώς γιατί δεν αντέχω να διαβάζω εύκολα σχόλια.

Δεν είμαστε σκουπίδια. Ούτε πληρωνόμασταν ποτέ με παχυλούς μισθούς.

Εργαζόμενοι ήμασταν και όταν χάναμε τις δουλειές μας δεν σας είδα να κάνετε σχόλια υποστήριξης.

Μιλάω για τους δημοσιογράφους και μόνο γι αυτούς. Αυτούς γνωρίζατε.

Δεν θα ασχοληθώ ποτέ ξανά με αυτού του είδους τα σχόλια. Είναι ανώφελο εξάλλου. Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν να διαβάζουν, κρίνουν αυτούς που γράφουν. Χρόνια τώρα ….

Καλή μας ημέρα.