ΕΝ ΨΥΧΡΩ με τον Γιάννη Χατζηιωάννου

Έφυγε ο Σταύρος Θεοδωράκης από το ΚΙΝΑΛ και τα βάψαμε μαύρα. Πήρε τρία γραφεία όλα κι όλα, δυο-τρεις καρέκλες κι άλλαξε στέκι. Είναι να μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου.

*

Η προβολή όμως προβολή. Χαϊδεμένο παιδί των ΜΜΕ ο Σταύρος, πιθανόν αναλαμβάνει νέα αποστολή εκφέροντας αριστερό λόγο που κάνει και την παρδαλή αίγα να ανθυπομειδιά. Κι έλεγε ένας φίλος μου, για δες, εκεί που κρεμούσαν τα’ άρματα κρεμούν τις κολοκύθες.

*

Η αέναος προσπάθεια των πάλαι ποτέ κραταιών εφημεριδάδων και μιντιατζήδων να τον εντάξουν στο πολιτικό σύστημα δεν καρποφόρησε ή μάλλον δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η εικόνα που αποτύπωσε η παρουσία του ήταν με το δισάκι του στον ώμο, το οποίο ξαναπαίρνει και κινά για νέες πολιτείες.

*

Ο Τσίπρας καλός μάγειρος, δεινός πολιτικός χαρτοπαίκτης, ανακατεύει ξανά την τράπουλα. Κι εσύ τέκνον Καμμένε πορεύσου εν ειρήνη, έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, έστω ξινά και δύσπεπτα.

*

Μόλις ηκούσθη το άγγελμα αποχώρησης του Σταύρου, εσείσθη το πολιτικό σύστημα. Οι ψυχραιμότεροι όμως αντέδρασαν στωικά. Κάτι τρέχει στα… γύφτικα.

*

Γιατί τα ‘βαλα με τον Θεοδωράκη. Είναι η αλήθεια μου, για έναν συνάδελφο δημοσιογράφο που αν δεν γεννιόταν στο άστυ και είχε γεννηθεί στην Κρύα Βρύση, ίσως να μάζευε ροδάκινα. Καρποί της συγκυρίας και της μιντιοκρατίας εδέησε να γίνει και αρχηγός της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, μη γνωρίζοντας τα όριά του, με υπερβάλλουσα αυτοεκτίμηση.

*

Φυσικά για να μη του τρώμε και το ελάχιστο δίκαιο, οι λοιπές σύγχρονες δημοκρατικές δυνάμεις δεν απέχουν και πολύ από τον Σταύρο και μάλιστα από πολλούς θεωρούνται ισοϋψείς. Πολιτική ένδεια, έλλειψη ηγετών σε εθνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Λίγες οι εξαιρέσεις, πλειάδα από πομφόλυγες.