Μια εμπειρία από το σωματείο οικοδόμων Κατερίνης για το τι σημαίνει εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός

Σαββίδης Παναγιώτης

Από τα πρώτα χρόνια δράσης του εργατικού κινήματος, εμφανίστηκαν μέσα σε αυτό 2 γραμμές, που είναι σε ανείρευτη πάλη, διαρκή αντιπαράθεση.

Από την μια η γραμμή της ταξικής συνεργασίας, δηλαδή η γραμμή της  συμμόρφωσης και υποταγής της εργατικής τάξης  στις ανάγκες του κεφαλαίου, της μεγαλοεργοδοσίας.

Από την άλλη η γραμμή της ταξικής πάλης, που δεν αναγνωρίζει τον εκμεταλλευτή της εργατικής τάξης, το κεφάλαιο, τον καπιταλιστή, σαν εταίρο και παλεύει  για την χειραφέτηση της, για την κοινωνική απελευθέρωση, ρόλο που τις πίστωσε η ιστορική – κοινωνική ανάγκη και πηγάζει από την θέση της στην παραγωγή.

Το κίνημα της εργατικής τάξης πάλεψε, διεκδίκησε και κέρδισε δικαιώματα, παλεύοντας  από την σκοπιά των  αρχών της ταξικής πάλης, που είχε συνεπής γραμμή οργάνωσης, δράσης και ανέδειξε τα ξεχωριστά  χαρακτηριστικά  της, σαν τάξη, που  κάτω από προϋποθέσεις και με την δική της πολιτική οργάνωση, μπορεί να πραγματοποιήσει μεγάλες κοινωνικές - ριζικές αλλαγές, για την κοινωνική πρόοδο και εξέλιξη.

Τουναντίον οι δυνάμεις της κοινωνικής ειρήνης και ταξικής συνεργασίας, είχαν άρρηκτους δεσμούς με θύλακες του αστικού κράτους  και εξαγοραζόταν από αυτό, για να διαβάλουν  εκ των έσο την πορεία της ταξικής πάλης, να την εκτροχιάσουν ,  απαξιώνοντας την εργατική δράση, τους αγώνες, τις διεκδικήσεις.

Έτσι συγκροτήθηκε η εργατική αριστοκρατία, η εργατική ελίτ στο συνδικαλιστικό κίνημα και δρα σαν πέμπτη φάλαγγα μέσα σε αυτό.

 Το εξαγορασμένο αυτό τμήμα της εργατικής τάξης, που στηρίχτηκε  από τους κρατικούς μηχανισμούς, χρηματοδοτήθηκε ποικιλοτρόπως, για να χειραγωγεί τους αγώνες των εργαζομένων, στα πλαίσια των πολιτικών που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να αναπαραχθεί, με στόχο την δημιουργία ενός άμαζου εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, ακίνδυνο, για την προώθηση και εφαρμογή αντεργατικών επιλογών.

Ο ρεφορμισμός μέσα στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα βρέθηκε στο απόγειο του, με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ.  Το όποιο ελέγχοντας το συνδικαλιστικό κίνημα, το αξιοποίησε   σαν λάφυρο του και με όρους συνδιαλλαγής, διαπαιδαγώγησε χιλιάδες τμήματα της εργατικής τάξης, με την υπονόμευση – απαξίωση της ταξικής πάλης και ότι μέσα από τον έλεγχο του αστικού κράτους  με πολιτικά μέτρα, θα μπορούσε  να έρθει η πολυπόθητη κοινωνική αλλαγή που ο λαός θα είναι στο επίκεντρο, στην εξουσία.

Οι αυταπάτες αυτές πήγαιναν χέρι - χέρι με την ρεμούλα , το ρουσφέτι, τις υποσχέσεις.

 Καθήλωσαν ένα εργατικό κίνημα που μέχρι σήμερα ακόμα έχουν τα σημάδια τους, με την  αποδιοργάνωση που εμφανίζει, με την μετατροπή πολλών σωματείων, σε σωματεία σφραγίδες, άμαζα, αδρανή. 

Στον αντίποδα όλων αυτών των φαινομένων διάλυσης και εκφυλισμού του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, ήταν σε διαρκή αντιπαράθεση το ταξικό κίνημα, οι κομμουνιστές, ριζοσπάστες αγωνιστές.

 Κράτησαν και κρατούν ζωντανό, αγωνιστικά και μάχιμο  ένα κομμάτι της εργατικής τάξης, που δεν αυτομόλησε στο ξεπούλημα και την εξαγορά και αποτελεί μια σημαντική δύναμη για να μπορέσει το εργατικό κίνημα να ανασυνταχθεί και να αντεπιτεθεί.

 Αυτό που περιγράφουμε μπορούμε να το κωδικοποιήσουμε με συγκεκριμένες πρακτικές και ενέργειες  από την εμπειρία  των τελευταίων 20  ετών τουλάχιστον ,  από το σωματείο οικοδόμων Κατερίνης.

Για να δούμε  τι σημαίνει φιλοεργοδοτική – φιλοκυβερνητική συνδικαλιστική πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), όντας οι ταξικές δυνάμεις ,το ΠΑΜΕ, να έχουν 2 έδρες και άλλοτε 3 στο 7μελες Δ.Σ.

Η διαμόρφωση του συσχετισμών δυνάμεων γινόταν κάτω από  καθεστώς συνδιαλλαγής και υπόσχεσης. 

Τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ στο χώρο των οικοδόμων συμπεριφερόταν σαν παράγοντες.  Καμώνονταν  που είχαν σχέσεις με υπουργούς  που τύγχανε να είναι  πολιτικοί μηχανικοί στο επάγγελμα που είχαν εργοληπτικές  εταιρίες δημοσίων έργων και κατασκευών, χωρίς αυτό να είναι κάτι μεμπτό.

Αυτός ο μηχανισμός ημετέρων από το 2000 και μετά, δούλευε σαν μηχανισμός εκμαυλισμού των εργατικών συνειδήσεων,  αφού μεγαλοεργολάβοι της εποχής και της περιοχής , στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μοίραζαν δουλειές στους εργατοπατέρες της ΠΑΣΚΕ που θήτευαν σαν πρόεδροι και γραμματείς στο σωματείο. Έπειτα αυτοί με την σειρά τους, έταζαν και μοίραζαν  δουλειές από τις εργολαβίες των αφεντικών τους.

Στόχος τους ήταν η εξαγορά ψήφου στις εκλογές του σωματείου και κατά επέκταση η υποταγή και ο συμβιβασμός των εργαζόμενων του κλάδου, που ένοιωθαν και υπόχρεοι στους  εργατοπατέρες, αφού «εκπαιδευόταν» στο «δούναι και λαβείν» και μάθαιναν να αντιλαμβάνονται τον συνδικαλισμό κάτι σαν συνδιαλλαγή.

Με αυτόν τον τρόπο η ΠΑΣΚΕ για χρόνια ολόκληρα έλεγχε το σωματείο οικοδομών Κατερίνης, χωρίς να έχει κανένα αγωνιστικό προσανατολισμό, χωρίς να βάζει πλάτη  στα μεγάλα και σύνθετα προβλήματα του κλάδου, της εργατικής τάξης, χωρίς να οργανώνει την εργατική πάλη.

Όπως οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Γιαννίστη Ρέππα που διαδέχτηκαν τους νόμους Σιούφα,  νόμοι του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ, που αύξησαν  τα όρια συνταξιοδότησης και μείωναν δραματικά τις συντάξιμες αποδοχές.

Αυτό για τον οικοδόμο σημαίνει 62 στα 65 σύνταξη από τα 55 και 58 που ήταν.

Σήμερα με την  κατάρρευση του κλάδου, απόρροια της οικονομικής κρίσης, χιλιάδες εργαζόμενοι οικοδόμοι έχουν μείνει χωρίς δουλειά, μετατρέπονται σε μακροχρόνιοι  άνεργοι και περά από το βιοποριστικό τους πρόβλημα, δεν ξέρουν αν θα πάρουν σύνταξη και πόσο, κυρίως αυτοί που είναι σε ηλικίες 50 και πάνω και έχουν πάνω από 6.000 ένσημα αφού από μικροί μπήκαν στην οικοδομή και δούλευαν.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα των αντιασφαλιστικών νόμων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ, που στήριξαν οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες των οικοδόμων στην Κατερίνη (ΠΑΣΚΕ  - ΔΑΚΕ).

Δεν είχαν κάνει τίποτα, για να οργανώσουν τον αγώνα τότε, να βάλουν σοβαρά εμπόδια σε αυτούς τους νόμους, που σήμερα βιώνουν τις συνέπειες του, με τον χειρότερο τρόπο οι άνεργοι του κλάδου, που δεν ξέρουν πότε και αν βρουν δουλειά για τις ηλικίες που προαναφέραμε και όχι μόνο, και είναι χιλιάδες.

Με την έναρξη της περιόδου της οικονομικής κρίσης τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ στον σωματείο οικοδόμων Κατερίνης αρνιούνταν  να φτιαχτεί μια επιτροπή ανέργων, να συσπειρώσει τους ανέργους οικοδόμους, για να μην είναι μόνοι, αυτοί και οι οικογένειες τους, μπροστά σε αυτή την λαίλαπα.

Επιτροπή που θα διεκδικούσε αγωνιστικά, μέτρα ανακούφισης   για τους άνεργους οικοδόμους.

Απαλλαγή από δημοτικά τέλη, μείωση από τις τιμές της κιλοβατώρας στο ρεύμα, από τα τιμολόγια ύδρευσης, απαλλαγή από  ΕΝΦΙΑ, έκτακτα βοηθήματα από τον ΟΑΕΔ. Πάντα οι προτάσεις του ΠΑΜΕ υπονομευόταν γιατί δεν ήθελαν με τίποτα να οργανώσουν  την πάλη, την αγωνιστική δράση, τον αγώνα.

Αυτές οι δυνάμεις έκαναν με αγγαρεία τις συνεδριάσεις του Δ.Σ, χωρίς να έχουν ποτέ εισηγήσεις, ένα σχέδιο δράσης, να βάζουν  καθήκοντα που θα ελέγχονται, μετρώντας την οργάνωση και συσπείρωση των εργαζομένων στο σωματείο.

Είναι αυτοί που αρνιόνται να γίνουν Γ.Σ για να ενημερώνονται οι εργαζόμενοι του κλάδου για τα προβλήματα, για την οργάνωση των απεργιών.

Απεργία για τον συμβιβασμένο συνδικαλισμό στους οικοδόμους στην Κατερίνη σημαίνει.  Όχι μαζική απεργία του κλάδου (για αυτό και δεν παίρνουν μέτρα συμμετοχής των εργαζομένων), αλλά να πηγαίνει ο πρόεδρος και με τον γραμματέα του σωματείου και να εμφανίζονται στις φωτογραφίες  σαν αγωνιστές.

Μην συζητήσουμε  για τις  περιπτώσεις που ήταν απεργοσπάστες.

Είναι αυτοί που αποφεύγον να πηγαίνουν στους χώρους δουλειάς, να περιοδεύουν με την προκήρυξη στο χέρι, να κολλήσουν μια αφίσα, να οργανώσουν μια σύσκεψη, να κάνουν μια ενημέρωση.

Αυτοί απαξίωσαν την κατάκτηση της απεργιακής περιφρούρησης στους χώρους δουλειάς, που πίεζαν κα πιέζουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ να υπάρχει στις απεργίες, ώστε  να βοηθιέται έτσι ο εργαζόμενος να απεργήσει, κόντρα στον φόβο και την εργοδοτική αυθαιρεσία.

Σε αυτή την πεπατημένη βαδίζει και η νέα ηγεσία στο Δ.Σ οικοδόμων Κατερίνης.

 Όπου οι εκλεγμένοι – αντιπρόσωποι του σωματείου, για το   στο συνέδριο του εργατικού κέντρου Κατερίνης, συντάσσονται με τις φιλοεργοδοτικές – φιλοκυβερνητικές  δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ) και δεν βοηθούν για να πραγματοποιηθεί ένα αληθινό συνέδριο εργατών, χωρίς νόθους αντιπροσώπους και σωματείο φαντάσματα, χωρίς αποκλεισμούς, δυναμώνοντας το ΠΑΜΕ.

Η μάχη αυτή την φορά θα είναι πιο σκληρή, άλλα θα κερδηθεί όπως ξέρει το ταξικό κίνημα, γιατί αυτό απαιτούν οι καιροί, ανασύνταξη και αντεπίθεση.

Σαββίδης Παναγιώτης

7 χρόνια εργάτης σε έργα οδοποιίας, συντήρησης δρόμων και οικοδομές

2 τρίχρονες  θητείες στο Δ.Σ οικοδόμων Κατερίνης εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο που στήριξε το ΠΑΜΕ