Βιβλιοπαρουσίαση: "Τα χαμένα γράμματα του Γ. Γούλφ"

Συγγραφέας: Helen Cullen

Τίτλος: Τα χαμένα γράμματα του Γ. Γούλφ

Εκδότης: Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Τιμή: 15.50€

Θα το βρείτε: ΕΔΩ.

Καλημέρα φίλοι μου!

Σήμερα είμαι πίσω με ένα βιβλίο που διάβασα στις γιορτές και είμαι πολύ χαρούμενη που επιτέλους βρήκα το χρόνο να σας μιλήσω γι΄αυτό.

"Τα χαμένα γράμματα του Γ. Γούλφ" είναι ένα βιβλίο που ο τίτλος καθώς και το οπισθόφυλλο του είναι ικανά να σε πείσουν να το επιλέξεις. Πιο συγκεκριμένα, το οπισθόφυλλο μας λέει τα εξής:

«Είναι αγάπη ή φαντασίωση αυτό που τον βασανίζει;»

Ο Γουίλιαμ Γουλφ εργάζεται στο Τμήμα Αζήτητης Αλληλογραφίας του ταχυδρομείου στο Ανατολικό Λονδίνο. Κάθε μέρα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο των χαμένων γραμμάτων: φάκελοι με ανύπαρκτους ταχυδρομικούς κωδικούς, δυσανάγνωστοι γραφικοί χαρακτήρες, ονόματα μουτζουρωμένα απ’ τη βροχή, προσευχές, εξομολογήσεις που κανείς δεν άκουσε…

Όταν ο Γουίλιαμ ανακαλύπτει τα γράμματα της Γουίντερ, η δουλειά του αποκτά νέο νόημα. Τα γράμματα απευθύνονται στον «Μεγάλο της Έρωτα», που δεν έχει ακόμα γνωρίσει, και ο Γουίλιαμ αρχίζει να αναρωτιέται: Μήπως είναι ο ίδιος ο μεγάλος της έρωτας; Ρισκάροντας τον γάμο του, αποφασίζει να ακολουθήσει τα στοιχεία στα γράμματα της Γουίντερ για να τη βρει και να λύσει τον μεγαλύτερο γρίφο της ζωής του: τον γραφικό χαρακτήρα της αγάπης.»

Θα ξεκινήσω από τη δουλειά του Γουίλιαμ, ο οποίος προσπαθεί να οδηγήσει χαμένα-αζήτητα γράμματα στον άγνωστο-αόριστο-ανύπαρκτο παραλήπτη τους. Θα ήθελα πολύ να κάνω μια τέτοια δουλειά. Γενικά θεωρώ την αλληλογραφία ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή του ανθρώπου γιατί σου δίνει την ευκαιρία να έχεις κάτι από τον αποστολέα, ένα κομμάτι χαρτί, λίγο γραφίτη, μια μυρωδιά. Όταν δε πρόκειται για γράμματα που έχουν να κάνουν με έναν Μεγάλο έρωτα, όπως στην περίπτωση του πρωταγωνιστή μας, προσωπικά ενθουσιάζομαι. Σίγουρα ο Γουίλιαμ είχε διαβάσει και ανούσιες επιστολές, ίσως γι’ αυτό είχε χάσει την πίστη στον εαυτό του, την πίστη στις δυνατότητες του. Αναρωτιέμαι βέβαια, μέχρι που μπορείς να φτάσεις για τα γράμματα του Μεγάλου Έρωτα; Προσωπικά αμφιταλαντεύομαι λόγω της καχυποψίας που με διακατέχει σαν άνθρωπο, παρόλα αυτά ο Γούιλιαμ διαψεύδει τον ίδιο του τον εαυτό και φτάνει πολύ μακριά.

Στη συνέχεια θα ήθελα να σχολιάσω τη Γούιντερ, την οποία σαφώς ο αναγνώστης γνωρίζει μόνο μέσω των γραμμάτων της. Η Γουίντερ είναι μία ρομαντική ψυχή που θέλει να πιστέψει πως τα γράμματά της όντως πηγαίνουν στον Μεγάλο της Έρωτα. Μέσα σε αυτά δίνει πολλά στοιχεία ώστε ο τελευταίος να μπορέσει να τη βρει. Γράφοντάς τα όμως, σκέφτεται κάποιον σαν τον Γούιλιαμ; Ποιος είναι ο ρόλος της …μοίρας; Γιατί ο Γουίλιαμ είναι αυτός που βρίσκει τα γράμματα ενώ υπάρχουν κι άλλοι στο τμήμα του; Θέτω αυτά τα ερωτήματα γιατί τα θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικά ακόμα και τώρα που η ίδια γνωρίζω το τέλος και με σκοπό να αποφύγω να σας αποκαλύψω κάτι σημαντικό. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι τα γράμματα είχαν λόγο που πήγαιναν στον Γούιλιαμ, ανεξάρτητα με τη Γούιντερ.

Το βιβλίο αυτό ειλικρινά το αγάπησα, για την Γούιντερ και την πίστη της ότι εκεί έξω υπάρχει ο άνθρωπός της (παρακάτω θα υπάρχει ένα μικρό απόσπασμα από ένα γράμμα της), για την αγωνία του Γούιλιαμ να βρει την άκρη του νήματος που στην πορεία η αλήθεια είναι έγινε και δική μου αγωνία. Τέλος, αυτό το βιβλίο μου άρεσε γιατί με έβαλε στη διαδικασία να αναρωτηθώ που πηγαίνουν τόσα χαμένα γράμματα, στη δική μας χώρα; Σας ρώτησα βέβαια στο instagram για αυτό και οι περισσότεροι πιστεύετε στον Άγιο Βασίλη το οποίο είναι τελείως αντίθετο με τα σενάρια της ρομαντικής μου ψυχής. Δεν πειράζει, εύχομαι μόνο απλά να μην καταλήγουν σε κάποιον κάδο αχρήστων.

Κάπου εδώ θα σας αφήσω! Σύντομα θα επιστρέψω με ένα νέο άρθρο, μέχρι τότε, πολλούς βιβλιοφιλικούς χαιρετισμούς!

Οι στίχοι είναι μια γλώσσα που μπορείς να δανειστείς για όλα όσα νιώθεις, αλλά που δε βρίσκεις τις κατάλληλες λέξεις για να τα πεις…Όταν τα τραγούδια μας ξαφνιάζουν, όπως συμβαίνει συχνά, επειδή παίζονται σε εντελώς απροσδόκητα μέρη, τα χρόνια πέφτουν από το πρόσωπο μας και γινόμαστε δεκαέξι ετών πάλι, ή αγγίζω το πρόσωπο σου πάλι. Συναισθηματική καθήλωση. Ελπίζω ότι θα έχουμε το δικό μας τραγούδι κάποια μέρα.

Μου λείπουν οι συζητήσεις μας αργά τη νύχτα, αλλά φυλάω τις ιστορίες μου για σένα. Κάνε γρήγορα, τώρα, αγαπημένε μου. Οι νύχτες μεγαλώνουν.
Δική σου, Γούιντερ.

Σέβη