«Στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος»… με αφορμή την εκδήλωση απόστρατων σωμάτων ασφαλείας στο Λιτόχωρο

Σαββίδης Παναγιώτης

Μέσα από την αποσπασματικότητα, την διαστρέβλωση και τον ιστορικό εξοβελισμό, επιχειρήθηκε για άλλη μια φορά σε εκδήλωση των αποστράτων σωμάτων ασφαλείας στο Λιτόχωρο, να παρουσιαστούν γεγονότα αποκομμένα από τις ιστορικοκοινωνικές συνθήκες τους.

Απώτερος στόχος  η κατασυκοφάντηση  του ΚΚΕ κυρίως  της περιόδου 1941-1949, που πήρε την ευθύνη και σήκωσε στις   πλάτες του την λαϊκή οργάνωση της αντίστασης  ενάντια στην τριπλή φασιστική κατοχή της χώρας μας (Γερμανία – Ιταλία – Βουλγαρία) με την δημιουργία του ΕΑΜ (Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου)  και του ένοπλου σκέλους του  τον ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), και αργότερα παίρνοντας μέρος στην κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, με την δημιουργία του ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας)  και την ένοπλη πάλη την περίοδο 1946 – 1949. 

Η έωλη μονομέρεια παρουσίασης γεγονότων με στοιχεία που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τα στρεβλά αναγνώσματα που ακούστηκαν  σε ομιλίες, και κυρίως στην κεντρική ομιλία, αποτέλεσαν μα έντεχνη μηχανορραφία αυτών, που θέλουν να προσδώσουν στο ΚΚΕ  χαρακτήρα κόμματος «αντεθνικού», κόμματος «μειοδοτικού».

Η κεντρική ομιλία της εκδήλωσης  πρόαγε το «Μακεδονικό» ζήτημα με αντικομμουνιστικό επικάλυμμα.

Ταύτισε αυθαίρετα  την σημερινή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα   αυτό, με δήθεν τις θέσεις του ΚΚΕ που είχε την περίοδο  1941  - 1949, και κατέληγε ότι  βρήκαν  δικαίωση με την επαίσχυντη συμφωνία των «Πρεσπών».

Το ψέμα, η απάτη, η διαστρέβλωση, σε όλο του το μεγαλείο, αφού αποτελούν βασικά συστατικά του αντικομουνισμού.

 Ο πατριωτισμός ενός κόμματος δεν κρίνεται από τα λόγια αλλά από τις πράξεις, και κυρίως πατριωτισμός δεν είναι να υπηρετείς τα συμφέροντα των λίγων, κάτι που επιμελώς οι εθνικόφρονες τέτοιων  εκδηλώσεων το συσκοτίζουν, το αποκρύβουν.

Το ΚΚΕ έπραξε και αγωνίστηκε   μαζί με το λαό ενάντια στους κατακτητές της χώρας και  ποτέ στην ιστορία του δεν υποτάχτηκε στις αξιώσεις της πλουτοκρατίας, της κοινωνικής μειοψηφίας των κηφήνων που ζουν πλουσιοπάροχα, υφαρπάζοντας τον μόχθο και τον ιδρώτα των εργαζόμενων μαζών.

 Αυτό το κάνει κόμμα υπερήφανο και παρόλα αδυναμίες και λάθη που υπήρξαν,  η 100χρονη πορεία του, αποδεικνύει  την ανιδιοτελή  προσφορά, δράση και θέληση να παλεύει από την σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, για την κοινωνική απελευθέρωση, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Με την είσοδο των Γερμανών ναζί στην χώρα μας τον Απρίλιο του 1941 το ΚΚΕ δεν λούφαξε. Με την πλειοψηφία των στελεχών και χιλιάδων μελών του στις φύλακες από την Μεταξική δικτατορία που  παραδόθηκαν   στους ναζί, οι κομμουνιστές απέδρασαν   για να οργανώσουν την λαϊκή αντίσταση ενάντια στους κατακτητές.

Αντίθετα αστικά κόμματα έφυγαν από την χώρα και πήγαν στην Αίγυπτο αφήνοντας τον λαό στην τύχη του, άλλοι αστοί πολιτικοί συνεργάστηκαν  με τους ναζί  και άλλοι καλούσαν σε υποταγή και συμμόρφωση αφού έλεγαν δεν μπορούσαμε να κάνουμε αντίσταση  στους κατακτητές εξαιτίας των συσχετισμών δυνάμεων.

 Αλήθεια ποια στάση από όλα τα κόμματα εκείνη την εποχή ήταν πραγματικά πατριωτική? Ρητορικό το ερώτημα.

Το ΚΚΕ αποτέλεσε ο νους, η ψυχή, ο αιμοδότης του ΕΑΜ που  μαζί με άλλα 3 μικρότερα κόμματα το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας και η Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, το συγκρότησαν.

Το ΕΑΜ οργάνωσε 1.500.000 λαού είχε ένοπλο τμήμα τον ΕΛΑΣ με 120.000 άντρες και γυναίκες, επίσης σημαντική οργάνωση υπήρξε η ΕΠΟΝ που συσπείρωνε 600.000 νέους που πήραν μέρος στην αντίσταση του λαού.

Το ΕΑΜ έσωσε την αξιοπρέπεια του λαού κόντρα στους φασίστες κατακτητές.  Έδωσε μεγάλες και σημαντικές  μάχες όπως η μεγάλη απεργία που διοργάνωσε  ενάντια στην πολιτική επιστράτευση στις 5 Απριλίου του 1943. Σχεδόν όλη η Αθήνα κατέβηκε στους δρόμους και ματαιώθηκε η επιστράτευση.  Η Ελλάδα είναι η μοναδική κατεχόμενη χώρα που δεν έστειλε εργάτες στα κάτεργα της ναζιστικής Γερμανίας.

Το ΕΑΜ έδωσε την μάχη ενάντια στην ναζιστική διαταγή για επέκταση της Βουλγαρικής φασιστικής κατοχής σε όλη την Μακεδονία και Δυτική Θράκη.

 Οι κινητοποιήσεις του λαού ύστερα από κάλεσμα του ΕΑΜ ξεκίνησαν στης 10 Ιουλίου του 1943 στην Θεσσαλονίκη και την επόμενη επεκτάθηκαν σε όλες τις πόλεις της Μακεδονίας .

Την πέμπτη 22 Ιουλίου 300.000 λαού μαζεύεται στην Ομόνοια στην Αθήνα έξω από το πρωθυπουργικό γραφείο του κατοχικού πρωθυπουργού Ράλλη και χιλιάδες κόσμου να  πολιορκεί  την Βουλγαρική πρεσβεία. Οι κατοχικές δυνάμεις πανικόβλητες  κατεβάζουν  τανκς στους δρόμους. Δίνεται ένας ηρωικός αγώνας από τους άοπλους διαδηλωτές με αποτέλεσμα 30 νεκροί και πάνω από 200 οι τραυματίες. Η απόφαση για επέκταση της Βουλγαρικής κατοχής σε όλη την Μακεδονία και Δυτική Θράκη  ματαιώθηκε.

 Εκατοντάδες μάχες του ΕΛΑΣ σε όλη την Ελλάδα έχουν ποτίσει με αίμα τα χώματα αυτά για την απελευθέρωση της χώρας από τους φασίστες  κατακτητές. Στην πρώτη γραμμή δίνοντας ακόμα και την ζωή τους βρέθηκαν   τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ.

Αυτό που δεν μπόρεσε να δει το ΚΚΕ και κατά επέκταση το ΕΑΜ ήταν η  διαλεκτική σχέση του απελευθερωτικού αγώνα με το θέμα της εξουσίας. «Ποιος, ποιον», ποια τάξη θα κυριαρχούσε, η εργατική τάξη σε κοινωνική συμμαχία? Η ή αστική τάξη, οι κεφαλαιοκράτες?

 Δεν υπολόγισε την επαναστατική κατάσταση που δημιουργήθηκε με την αποχώρηση των κατακτητών για να αναπροσαρμόσει την στρατηγική και τις συμμαχίες του με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας από τον οργανωμένο  λαό.

Αυτή την προοπτική υπολόγισε ο Εγγλέζικος ιμπεριαλισμός που είχε αντιληφθεί έγκαιρα την μεγάλη απήχηση που είχε το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στο λαό με την παράλληλη ανυποληψία  που είχαν βρεθεί οι αστικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου.

Οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές πολύ γρήγορα επεξεργάστηκαν σχέδια εις βάρος του λαϊκού κινήματος, που μαχόταν  στην Ελλάδα, ώστε μετά την απελευθέρωση να εδραιώσουν την αστική εξουσία.

Αξιοποιώντας τις αντιφάσεις της στρατηγικής του ΚΚΕ και του ΕΑΜ κατάφεραν  να οδηγήσουν το κίνημα στις επιζήμιες συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας με τον ΕΛΑΣ να μπαίνει κάτω από τις διαταγές  του Εγγλέζικου στρατηγείου.

 Επίσης οι Άγγλοι χρηματοδοτούσαν  αντικομουνιστικές οργανώσεις  όπως τον ΕΔΕΣ του Ναπολέων Ζέρβα για να δημιουργήσουν τεχνητά αναχώματα ανακοπής της επιρροής του ΕΑΜ και του ΚΚΕ και να διευκολύνουν τα σχέδια των Άγγλων ιμπεριαλιστών που ήταν το τσάκισμα του αγωνιζόμενου λαϊκού κινήματος και η εγκαθίδρυση της αστικής εξουσίας.

Σε αυτό το πλαίσιο μετά την αποχώρηση των ηττημένων ναζιστών και φασιστών  οδηγηθήκαμε σε κυβέρνηση  «εθνικής» ενότητας με πρωθυπουργό το ανδρείκελο των Άγγλων τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας και ο Γεώργιος Παπανδρέου αρχίζει να αναιρεί  όλες τις συμφωνίες που έκανε με το ΕΑΜ.

 Έτσι αρχίζει να μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο τω Άγγλων και των εγχώριων αστών και πλουτοκρατών για αφοπλισμό και διάλυση των Εαμικών Αντιστασιακών Οργανώσεων και παράλληλα συγκροτούταν  οι  πρώτοι κατασταλτικοί  μηχανισμοί  της αστική εξουσίας, που πλαισιώθηκαν  από πρώην Ταγματασφαλίτες,  Χίτες,  Γερμανοτσολιάδες, συνεργάτες των Γερμανών.

 Όχι μόνο δεν τους πήγαν σε στρατοδικεία για να δικαστούν,  αλλά τους εξόπλισαν κιόλας για να χτυπήσουν το αντιστασιακό κίνημα, τον ίδιο τον λαό. 

 Μέσα σε αυτό το κλίμα οδηγηθήκαμε στα γεγονότα που ονομάστηκαν «Δεκεμβριανά» που δυνάμεις της χωροφυλακής και ένοπλοι πρώην ταγματασφαλίτες σε ρόλο ελεύθερων  σκοπευτών  χτυπάνε και πνίγουν  στο αίμα ειρηνική διαδήλωση  του ΕΑΜ με χιλιάδες  κόσμου στο κέντρο της Αθηνάς, στο Σύνταγμα, στις 3 και 4 του Δεκέμβρη του 1944, γράφοντας ο λαός άλλη μια ηρωική σελίδα στην ιστορία του.

33 μέρες μέσα στις γειτονιές της Αθηνάς μαχόταν  ηρωικά  με τον Αγγλικό στρατό που έκανε ωμη επέμβαση με βαρύ και μεγάλο  οπλισμό για να τσακίσει το αντιστασιακό  κίνημα, το ΕΑΜ, το ΚΚΕ.

Τα γεγονότα του «Δεκέμβρη» οδηγούν σε μια άλλη επιζήμια συμφωνία για το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, την συμφωνία της «Βάρκιζας».

  Ο ΕΛΑΣ παραδίδει τα όπλα του και έπειτα γενικεύεται  η «Λεύκη » τρομοκρατία εις βάρος των αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης, μελών και στελεχών του ΚΚΕ, που δολοφονούνται , ξυλοκοπούνται, εκφοβίζονται.

Μετά την συμφωνία της Βάρκιζας έχουμε. 1.289 δολοφονίες, 6.671 τραυματισμούς, 31.632 βασανισμούς, 18.767 λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συλλήψεις, 509 απόπειρες φόνου, 265 βιασμούς γυναικών.

Οργίαζαν στην ύπαιθρο οι συμμορίες των Σούρλα, Κατσαρέα, Μαγγανά, Τσαούς Αντών  της ομαδας «Χ» και δεκάδων άλλων σε όλη την Ελλάδα, συνεργάτες των κατακτητών στην κατοχή και πληρωμένοι δολοφόνοι που τα αστικά κόμματα και οι κρατικοί μηχανισμοί τους είχαν πάρει υπό προστασία τους με την συνδρομή των Άγγλων.

Το οργανωμένο λαϊκό κίνημα, οι κομμουνιστές, δεν είχαν άλλο δρόμο και όταν μπήκε το δίλημμα υποταγή η οργάνωση της πάλης και αντεπίθεση απάντησαν με το δεύτερο.

Για αυτό κόντρα στους καλοθελητές ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν δίκαιος και αναγκαίος  αντανακλούσε σε πολιτικό επίπεδο την ταξική πάλη που διεξαγόταν στην Ελλάδα και κορυφωνόταν με την ένοπλη πάλη.

Από την μια ο οργανωμένος λαός τα φτωχά παιδιά της αγροτιάς, η εργατική τάξη και από την άλλη η αστική τάξη, οι κεφαλαιοκράτες, με όλους τους μηχανισμούς τους και τους ιμπεριαλιστές, Άγγλους και Αμερικανούς.

Προφανώς πολλά παιδιά φτωχών λαϊκών οικογενειών κάτω από τον φόβο και την τρομοκρατία εγκλωβίστηκαν στον λεγόμενο «εθνικό» στρατό η δεν κατανοούσαν σε βάθος ποιο ήταν το ταξικό τους συμφέρον στην συγκεκριμένη στιγμή.

Αυτούς ο ΔΣΕ δεν τους θεωρούσε εχθρούς του και τους καλούσε να δουν τον πραγματικό και κοινό αντίπαλο για όλο το λαό που ήταν οι ιμπεριαλιστές και οι εγχώριοι λακέδες τους.

 Ποτέ στον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ δεν υπήρχε σχέδιο προσάρτησης της Μακεδονίας η άλλου κομματιού της χώρας και παραχώρησης σε αντιλαϊκούς – αντιδραστικούς σχεδιασμούς.

Οι Σλαβομακεδόνες που πολέμησαν στις γραμμές του ΔΣΕ δεν είχαν σχέση με αλυτρωτικές βλέψεις και σχέδια, δεν διακατεχόταν από εθνικιστικές διεκδικήσεις. Τέτοιοι δεν υπήρχαν στον ΔΣΕ κα όσοι κινούσαν τέτοια θέματα απομονωνόταν , αποβαλλόταν από  τις τάξεις του ΔΣΕ.

Τέτοια τμήματα Σλαβομακεδόνων   καθοδηγούταν από εθνικιστικούς θύλακες κυρίως της φασιστικής Βουλγαρίας, για τις επιδιώξεις της αστικής τους τάξης, που έβλεπαν  την οικονομική τους  ενδυνάμωση έχοντας χώρο προς την θάλασσα.  Σχεδιασμοί που αδυνάτισαν με την ένταξη της Βουλγαρίας στον μπλοκ των σοσιαλιστικών χωρών.

Επίσης αυτοί που είχαν καλές σχέσεις με τον Τίτο ήταν οι μετεμφυλιακές εθνικόφρονες κυβερνήσεις στην Ελλάδα που μάλλον υπερθεματίζουν και εκθειάζουν οι απόστρατοι των σωμάτων ασφαλείας.

 Ο Τίτο έρχεται σε ρήξη με την ΕΣΣΔ το 1948 και αποβάλλεται η Γιουγκοσλαβία  από την κομινφόρμ. Ο Τίτο έπειτα γίνεται το αγαπημένο  παιδί των Αμερικανών που μάλιστα το 1949 τον  χορηγούν δάνειο 20 εκατομμυρίων δολαρίων.

 Οι Ελληνικές μετεμφυλιακές κυβερνήσεις αποκαθιστούν τις σχέσεις με την Γιουγκοσλαβία ύστερα από υποδείξεις των Αμερικανών, από το 1950 η Γιουγκοσλαβία ανοίγει πρεσβεία στη  Ελλάδα και η Ελλάδα στην Γιουγκοσλαβία, 2 φορές το 1956 συναντιούνται οι αρχηγοί των κρατών Ελλάδας, Γιουγκοσλαβίας, μια ο Έλληνας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής πάει στην Γιουγκοσλαβία και μια ο  Τίτο επισκέφθηκε την χώρα μας.

Τότε οι εθνικόφρονες Ελληνικές κυβερνήσεις δεν ξέρανε ότι στο εσωτερικό της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας  υπήρχε ένα κρατίδιο που ονομαζόταν «Μακεδονία»? Τι έκαναν για αυτό?

Το αποδέχτηκαν και το αναγνώρισαν στα πλαίσια της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας και σφύριζαν αδιάφοροι κάνοντας τα θελήματα των Αμερικανών που αξιοποιούσαν την χώρα μας και τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις μαριονέτες τους, για να δημιουργούν μια ζώνη πίεσης με αντικομουνιστικές κυβερνήσεις  σε χώρες πρώην σοσιαλιστικών  δημοκρατιών  της Βαλκανικής, για να οξύνουν τον πολιτικοιδεολογικό πόλεμο με προπαγάνδα και άλλους μηχανισμούς παρέμβασης.

Για αυτό να αφήσουν τα πονηρά, τα ύπουλα, που πατάει στην αμάθεια, χειρότερα στην  ημιμάθεια και στην λήθη, ότι το «Μακεδονικό» ζήτημα είναι θέμα που έχουν ανακαινίσει οι κομμουνιστές, όταν αυτό προϋπήρχε και άρχισε να συνδέεται  με αλυτρωτικούς σκοπούς από το 1878, με την αποσύνθεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την εμφάνιση των εθνικών κρατών στην Βαλκανική περιοχή.

Όσοι συνδέουν το «Μακεδονικό» ζήτημα, τους αλυτρωτισμούς, τις αποσχίσεις και τα λοιπά  με τους κομμουνιστές, όπως έκαναν οι απόστρατοι των σωμάτων ασφαλείας στην  εκδήλωση τους στο Λιτόχωρο ρίχνουν νερό στον μύλο του εθνικισμού, του αντικομουνισμού και φασισμού. 

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι οι ομιλίες τους χειροκροτήθηκαν από τον Καρατζαφέρη, τον Κρανιδιώτη, την «Χρυσή Αυγή», άλλων φασιστικών οργανώσεων, στελεχών της Ν.Δ. και ας φωνάζουν υποκριτικά οι απόστρατοι ότι δεν θέλουν κανένα κόμμα στις εκδηλώσεις τους.