Ξαφνικά θυμήθηκαν τα αριστεία. Δεν με ενοχλεί βέβαια, ούτε θα με ενοχλούσε αν δεν έβγαζε κάποια ίχνη ρατσισμού. Όπως και να το κάνουμε, δεν είμαστε όλοι για το London School. Πέρα από τους έχοντες και τους προνομιούχους, υπάρχει και ένα απέραντο «προλεταριάτο» πτυχιούχων που φυτοζωεί, μεταναστεύει και πνίγει τα όνειρά του.
**
Ορθώς μας είπαν οι Μητσοτάκηδες ότι χρειαζόμαστε και τους υδραυλικούς από το Περιστέρι, άλλωστε με 45.000 δολάρια εγγραφή στο Χάρβαρντ δεν θα μπορούσαν ούτε να το διανοηθούν τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, όσο διάνοιες κι αν είναι.
**
Το θέμα στη ζωή είναι να βρεις την τρύπα, τη δίοδο. Αν είσαι εγγονός της Ντόρας και τα ΙΕΚ ΞΥΝΗ να τελειώσεις, θα βρεις το δρόμο σου. Αν είσαι χωρίς μίζα, πρέπει να αρχίσεις από ντελιβεράς ή από coffee girl.
**
Επίκαιρο το θέμα της αναξιοκρατίας κάθε φορά που πρέπει να χαϊδέψουμα αυτιά. Εξ ου και ο οργασμός των ημετέρων, των κάθε ημετέρων που θέλουν να αλλάξουν την πατρίδα. Εξ ου και η έκκληση στους καλούς ιδιώτες επενδυτές για να μας σώσουν με επταήμερη εργασία, μισθούς στο μίνιμουμ της επιβίωσης και προσφορές μπιρ παρά.
**
Βέβαια το πολυσυζητημένο θέμα της αξιοκρατίας ποτέ δεν απέδωσε γιατί ποτέ δεν τέθηκε σε εφαρμογή ούτε σαν σκέψη. Ένα ζαχαρωμένο χάπι ήταν και κάθε εποχή το κατάπιναν αμάσητο, ώσπου ερχόταν οι επόμενοι να βελτιώσουν τη δόση προσθέτοντας μόνο ζάχαρη, χωρίς καμία δραστική ουσία.
**
Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι αυτή η χώρα και η κοινωνία θα αλλάξει. Τους ηγέτες τους γεννάει η συγκυρία, η στιγμή. Και πιστεύω πως δεν ήρθε η στιγμή. Τα περί πρωτείων, αριστείων και αξιοκρατίας είναι ένα προεκλογικό παραλήρημα, δεν έχουν τι να προσθέσουν, αφού εξάντλησαν ακόμη και το οπλοστάσιο της λαϊκής δεξιάς. Θέλουν να μας εκπροσωπήσουν ως άριστοι και όχι ως ίσοι. Και σηκώνει κουβέντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου